माझं शिक्षण पूर्ण झालं, नोकरीचा काळल आला म्हणून मी शहरात आलो होतो. शहरात आलो आणि जशी माझी इच्छा होती, तशाच सर्व गोष्टी घडत होत्या. अर्थातच माझ्या मनाप्रमाणे सर्व मला मिळत होतं. भाड्याची खोलीही मिळली होती... पण एकच अडचण होती, जी ती गोष्ट समजल्यानंतर माझ्या मनात निर्माण झाली होती. त्या प्रश्नाचा पाठपुरावा केल्याशिवाय माPयासारख्या मनस्वी तरुणाला चैन पडणार नव्हतं. ती गोष्ट म्हणजे दोन वर्षांपूर्वी त्या अलिशान बंगल्यात दोन वर्षांपूर्वी एक खून झाला होता. खून करणारा दुसरा तिसरा कुणी नव्हता, तर त्या घराचा मालक होता... तो एक सैनिक होता... फौजी होता... सुभेदार पदावर तो काम करीत होता. अशा कर्तव्यनिष्ठ अधिकार्याने कुणाचा खून का करावा हेच प्रश्नचिन्ह माPयासमोर उभं होतं. आज तो फौजी खूनाच्या आरोपाखाली जन्मठेपेची शिक्षा भोगत होता. ज्या बंगल्याला पूर्वी फौजीचा बंगला असं म्हटलं जात होतं. आज त्याच बंगल्यात त्याची बायको फौजीन राज्य करीत होती. म्हणूनच आता फौजीनचा बंगला असं त्या बंगल्याचं नाव पडलं होतं. ज्या बंगल्यात मला माझ्या आवडीची खोली मिळाली होती, त्या बंगल्याची ओळख संपूर्ण नगरात फौजीचं घर अशी केली जात होती. पण आता त्या बंगल्याकडे फौजीनीचं घर या नजरेने पाहिलं जात होतं. कारण फौजी आता जेलमध्ये होता. मी त्या फौजीनीला पाहिलं... आणि तिच्याकडे पहातच राहिलो एकटकपणे... माझ्या शरीरातील रक्त जणू उसळया मारून वर येवू लागलं. डोळयात अनोखी नशा उतरली होती... माझ्यातील पुरुष जागा झाला होता. मीच काय... तिला पाहिल्यानंतर कुठल्याही पुरुषाची अवस्था माझ्यासारखीच होणार होती... काय जबरदस्त स्त्री होती ती... पाहताक्षणीच तिला बाहुपाशात घेवून तिच्यावर तुटून पडण्याची इच्छा होत होती. फौजीन एक अशी स्त्री होती, जीला पाहताच कोणत्याही पुरुषाची कामवासना एकाएक जागी व्हावी... वेड्याप्रमाणे तिचा देह रगडून काढावा अशी इच्छा व्हावी. मी एका दलालामार्फत त्या बंगल्यातील खोली भाड्याने घेण्यासंबंधी फौजीनला भेटला होतो. तसं तिचं खरं नाव शलाका कौर होतं. पण तिला तिच्या नावाने कुणीच हाक मारीत नव्हतं. सर्वजण तिला फौजीनच म्हणायचे. हां, फौजीनच्या पुढे आपल्या सुविधेनुसार तिच्याशी आपलं नातं जोडत होते. तिच्या वयाचे तिला शलाका म्हणत होते. वयाने छोटे असणारे फौजीनच्या पुढे वहिनी किंवा आंटी शब्द जोडत होते. आजूबाजूचे तरुण तिला फौजीन वहिनी म्हणायचे. पण वहिनीच्या नात्याआड त्यांची नजर तिच्या देहावर खिळली होती एवढं मात्र खरं. एखाद्या कवीने कल्पना करावी, इतकी ती नक्कीच सुंदर नव्हती किंवा तिचा शरीर बांधा साैंदर्य शास्त्रज्ञाच्या नजरेत मादक वाटेल इतका तिचा देह सुडौल किंवा कमनिय नव्हता. तरीही काहीशा बुटक्या असलेल्या, शरीराने बेडौल असणार्या त्या स्त्रीच्या शरीरात पुरुषाला पागल करून सोडण्यासारखं नक्कीच काहीतरी होतं. तिचे जाडे भरडे ओठ सुंदर स्त्रीच्या ओठांप्रमाणे नाजुक, गुलाबी किंवा मादक नव्हते. पण तिच्या त्या ओठात कसलीशी जादू होती. कामदेवतेला निमंत्रण देण्यासारखं काहीतरी अनाकलनीय असं तिच्या ओठात होतं. कारण तिच्या त्या जाडसर ओठांवर ओठ टेकण्याची इच्छा मला त्या क्षणी झाली होती. फौजीनची छातीही फौजीन सारखीच होती. तिची छाती पाहून एखाद्या सर्वसाधारण पुरुषाला घाम फुटावा इतकी तिची छाती भरदार होती. सामान्य आकारापेक्षाही तिचे उरोज खूप मोठे होते. त्यांना दोन घागरी म्हणणंच योग्य होईल... पण तिच्या त्या मोठ मोठ्या उरोजांमध्ये जे आकर्षण होतं, ते इतर दुसर्या मोठ्या स्तन असणार्या स्त्रियांमध्ये नक्कीच नव्हतं. तिच्या त्या मोठ-मोठ्या विशाल उरोजांना सांभाळताना तिच्या ब्लाऊजची वरची दोन बटणे निघायची तरी किंवा तुटून तरी जायची. ती जेव्हा चालायची तेव्हा तिच्या भरदार नितंबांची मांसलता साडी-पेटीकोट मधून सहज जाणवायची... ढगावर ढग आदळवेत त्याप्रमाणे तिचे मोठ-मोठे विशाल उरोज चालताना एकमेकांवर आदळायचे. त्यांचं हिंदकळणं, वर-खाली झेपावणं पाहून मन बेभान व्हायचं. सरळ जावून तिच्या त्या फोफावलेल्या नितंबावरून हात फिरवावा, चापट्या माराव्यात अशी इच्छा होत होती. कुणाचीही कामवासना चेकाळुन उठावी इतका तिचा देह सेक्सी होता. अशा सेक्सी देहाच्या स्त्रीच्या घरी माझ्यासारख्या अविवाहित तरुणाला रहायला भाड्याची खोली मिळाली तर यापेक्षा आनंदाची दुसरी कुठली गोष्ट असणार होती. पण ह्या बंगल्यात खून झाला होता ही एकच अडचण होती. खूनाचं कारण जाणून घेतल्याशिवाय तिथे राहणं मला तरी योग्य वाटत नव्हतं. खूनाचं कारण जाणून घ्यायला गेलो आणि सर्व कहाणीच माPयासमोर उघड झाली. आपल्या पत्नीच्या इज्जतीवर घाला घालणार्या पुरुषावर फौजीने अतिशय रागाच्या अवस्थेत झडप घालून त्याचा खून केला होता. त्याच्या पत्नीच्या इज्जतीशी खेळणारा दुसरा-तिसरा कुरी नसून त्याचा जिवलग मित्र होता. त्याच्याबरोबर एकाच ताटात जेवणारा तरुण होता तो. फौजीची मोठी शेती होती. तो सुट्टीशिवाय कधीच घरी येत नव्हता. फौजीन शेतात जात नव्हती. फौजीच्या मागे त्याचा मित्रच त्याच्या शेतीची देखरेख करायचा. खून होण्याच्या दोन दिवस आधी फौजी सुट्टीत घरी आला होता. त्याची शेती घरापासून तीन-चार किलोमीटर लांब अंतरावर होती. फौजी मोटार सायकलवरून शेतात जात-येत होता. खून झाला त्या दिवशी तो भल्या पहाटे आपल्या शेतात गेला होता. दुपारचं जेवणही तो बरोबर घेवून आला होता. संध्याकाळी घरी परतण्याचा त्याचा विचार होता. घरी जावून आराम करण्याचा त्याने निश्चय केला. काम करणार्या मजुरांना कामे समजावून सांगून तो घरी आला. मोटार सायकल बंगल्याच्या आवारात त्याने उभी केली. त्याचवेळी बंगल्यातून त्याच्या पत्नीचा आरडाओरडा त्याच्या कानावर पडला. आवाज ऐकताच फौजी वेगाने बंगल्यात शिरला. आत जाताच त्याला जे दृश्य दिसलं ते त्याच्या तळपायाची आग मस्तकाला भिडवण्यास पुरेसं होतं. त्याची पत्नी अर्धनग्न अवस्थेत ओरडत होती. फौजीचा मित्र भांबावलेल्या अवस्थेत थरथरत तिच्या बाजूला उभा होता. 'पहा... तुमच्या या लाडक्या दोस्ताचे चाळे पहा... त्याने माझ्या इज्जतीवर हात टाकला आहे...' पतीला पाहताच ती त्याला बिलगत म्हणाली, बस्स... मग आणखी काय हवं होतं... रागाने वेड्या झालेल्या फौजीने कुर्हाड उचलली आणि आपल्या विश्वासघातकी मित्राला वेळीच यमसदनी धाडले. फौजीच्या जागी दुसरा कुणी असता तर त्यानेही हेच केले असते. पत्नीच्या इज्जतीवर हात टाकण्याचा प्रकार कुठला मर्द सहन करील... मग तो मित्र असो वा आणखी कुणी, त्याचा बदला घेणारच. आजूबाजूचे लोक खूनामागची कहाणी सांगत होते. पण त्यांचा त्या कहाणीवर विश्वास होता असंही नाही. माझ्या बाबतीत सांगायचं तर मी या कहाणीवर विश्वास ठेवू शकत होतो. फौजीन एक अशी स्त्री होती, जी कधीही, कोणत्याही क्षणी चांगल्या-वाईट पुरुषाला धोक्यात आणू शकत होती. खूनामागची कहाणी जाणून घेतल्यानंतर काही वेळ माPया मनाची द्विधा अवस्था झाली होती खरी... पण नंतर मी फौजीनचा भाडेकरू बनण्याचा निर्णय घेतला होता. मी सेक्स बॉम्ब असलेल्या फौजीनच्या घरी भाडेकरू म्हणून रहायला आलो. एका मुलाची आई होती ती... मुलगा शाळेत शिकत होता. वय वर्षे दहा-अकरा असावं त्याचं. आल्या आल्याच मी महिन्याचं भाडं फौजीनच्या हातावर अँडव्हान्स ठेवलं होतं. एवढी मोठी घटना घडूनही एवढ्या मोठ्या बंगल्यात भाडोत्री ठेवण्याची फौजीनवर परिस्थिती आली होती... फौजीची केस लढण्यासाठी शेती विकली गेली होती. त्याला तुरूंगवास होताच. त्याला नोकरीवरून कमी करण्यात आलं होतं. कमाईचं काहीच साधन फौजीनीसमोर उरलं नव्हतं. सुरुवातीपासूनच मी फौजीनकडे वाईट नजरेने पाहू लागलो होतो. मला त्याची जाणीव तिला पाहिल्यापासूनच होवू लागली होती. परंतु इतक्या लवकर आणि इतक्या सहजपणे फौजीनबरोबर माझे शरीरसंबंध जुळतील याचा मी स्वप्नातही विचार केला नव्हता. पंधरा दिवसांच्या आतच मी तिच्या देहाचा उपभोग घेवून मोकळा झालो होतो. जे काही घडलं, ते सर्व कसं अगदी एखाद्या चित्रपटातील कथेप्रमाणे... अगदी अचानक... त्या दिवशी सकाळी उशीरा उठल्यामुळे मी नळाचं पाणी भरू शकलो नव्हतो. रात्रीही उशीरा घरी आलो. त्यावेळीही सरकारी नळाचं पाणी गेलं होतं... रात्री झोपण्यापूर्वी मला पाणी पिण्याची सवय होती... पण पाणीच नव्हतं. फौजीनकडून मगभर पाणी प्यावं असा मनात विचार आला. परिणामी रिकामा जग घेवून मी फौजीनच्या दरवाजासमोर पोहचलो. दरवाजा खटखटवला, ती कदाचित झोपली असावी. त्यामुळ दरवाजा उघडण्यास तिला थोडा वेळ लागला. फौजीनने थोड्या वेळात दरवाजा उघडला. तिला पाहताच काही क्षण मी ज्या कामासाठी आलो होतो ते कामच विसरून गेलो. ती झोपेतून उठून सरळ दरवाजाजवळ आली होती. तिचे केस मोकळे होवून इतरत्र विखुरले होते. अंगावरचे कपडे अस्तव्यस्त झाले होते. एवढंच नव्हे तर ब्लाऊजची वरची बटणंही निघाली होती. त्यातून तिचे गोरेपान मोठे­मोठे उरोज आपलं अस्तित्व दाखवत होते. एका झटक्यात ब्लाऊजचं बंधन तोडून बाहेर येतील असं वाटत होतं. मी काही बोलण्यापूर्वीच माPया हातातील रिकामा जग पाहून फौजीन सर्व काही समजून गेलीही. 'पाणी हवंय ना?' तिने विचारले. 'अं... हो...' तिने सरळ प्रश्न करताच मी क्षणभर दचकलो होतो. 'सकाळी पाणी भरायला मी विसरलो होतो.' बोलताना मोठ्या मुश्किलतेने मी तिच्या भरदार उरोजांवरून नजर हटवली होती. 'आतमध्ये... मी प्रप्रोज मधील थंड पाण्याने मग भरून देते' फौजीन म्हणाली. आतमध्ये जाताच तिच्या मुलाला बेडवर मी गाढ झोपल्याचे पाहिले. ती झोपली होती त्या बाजूच्या खोलीत प्रप्रोज होता. फौजीन मला त्या खोलीत घेवून गेली. आता माझ्या नजरेसमोर पाणी दिसत नव्हतं तर फौजीनच्या देहाची मोहक मांसलता, विशाल उरोज आणि धारदार नितंब नाचत होते. तिने प्रिजचा दरवाजा उघडला आणि खाली वाकून आतली थंड पाण्याची बाटली पाहू लागली. खाली वाकताना तिची साडी नितंबांना विभक्त करणार्या दरीत अडकली होती. तिचे ते डोंगरासारखे नितंब आणि मधली फट पाहून माझ्या देहात वासनेचा एकदम भडका उडाला. माझ्या तनमनावरचा ताबा क्षणात गळुन पडला. मी पुरता धुंदावलो. वास्तवतेचं भान विसरलो. खाली वाकलेल्या फौजीनच्या डोंगरासारख्या नितंबावरून हात फिरवू लागलो. माझ्या हाताचा स्पर्श नितंबावर होताच फौजीनने मान वळवून माझ्याकडे पाहिले. तिच्या जाड ओठातील हसण्याने मला आश्चर्यचकीत केलं होतं. ती रागवेल, भडकेल असं मला वाटलं होतं. पण तसं काहीच घडलं नव्हतं. 'अच्छा... खरा विचार हा आहे तर... मग पाण्याचा बहाणा करण्याची काय गरज होती? सरळ सांग ना की माझ्या या देहाचा उपभोग घेण्याची इच्छा आहे.' ती माझ्याकडे पहात म्हणाली. मी वेड्यासारखा तिच्याकडे पहातच राहिलो. माझ्या कानांवर माझा विश्वासच बसेना. ती इतक्या सहजासहजी तयार होईल असं मला वाटलं नव्हतं. प्रिज असलेल्या खोलीचा दरवाजा बंद केल्यानंतर ती आवेगाने मला बिलगली. तिने तिचे जाडसर लाल गुलाबी ओठ माझ्या ओठांवर इतक्या जोरात दाबले की मला श्वास घ्यायलाही अडचण होवू लागली. अनेक दिवस अन्नावाचून भुकेल्या असलेल्या आणि समोर अन्नाचं ताट दिसताच त्यावर तुटून पडणार्या एखाद्या माणसासारखी ती माझ्या देहावर तुटून पडली होती. पती जेलमध्ये असल्याने शरीरसुखाच्या बाबतीत फौजीनची अवस्था एखाद्या भुकेल्या माणसासारखी झाली होती. तिच्या वासनात्मक आक्रमणापुढे माझं काहीच चाललं नाही. कितीतरी वेळ माझ्या ओठांचं रसपान केल्यानंतर, माझे ओठ हवे तसे चोखल्यानंतर फौजीनने मला मुक्त केलं आणि ती स्वत:चे कपडे काढू लागली. काही क्षणातच ती माझ्यासमोर पूर्णपणे नग्न झाली होती... खरोखरच ती अशी स्त्री होती... तिचा देह इतका सेक्सी होता की सर्वसामान्य पुरुषाला घाम फुटावा... तिचे खाली पोटापर्यंत लोंबणारे गोरेपान उन्नत उरोज... केळीच्या गाभ्यासारख्या मांड्या... आणि डोंगराएवढे नितंब... सर्व काही कल्पनातीत होतं. तिच्या शरीराच्या खोलीकडून मिळलेल्या आनंदाचं वर्णन मी शब्दात व्यक्त करू शकत नाही... प्रत्येक दणक्या बरोबर माझं संपूर्ण अंग आत खोलवर सामावून घेत होती. एक मुलाची आई असूनही तिची योनी एखाद्या नवतरूणी सारखी होती. तिच्या स्पर्शात, तिच्या चाळयांत, तिच्या देहात अशी काही जादू होती की अर्ध्या तासाच्या आत मी दोन वेळा रस्वलित झालो होतो. तिच्याशी सेक्स संबंध बनविण्यानंतर मी एवढंच म्हणू शकतो की कुठल्याही पुरुषाला सेक्सचा आनंद देण्याच्या बाबतीत ती एक तरबेज आणि कुशल स्त्री होती. फौजीनबरोबर सेक्स संबंध जोडल्यानंतर या कथेचा शेवट झाला असं तुम्हाला वाटत असेल... पण नाही... खरी गोष्ट अजून उघड व्हायची शिल्लक होती. तिच्याशी शरीर संबंध स्थापित झाल्यानंतर मला नेहमी असं वाटायचं की ती मला काहीतरी सांगू पहात आहे. जणू काही तिच्या मनात एखादं गुपित दडलं होतं. एक दिवस मी घरी असताना दुपारी तिने मला घरी बोलावलं आणि म्हणाली, 'माझं एक काम करावं लागेल तुला... काम कुठलंही असो, ते करशील असं वचन दे मला.' मी तिला वचन दिलं. त्याबरोबर फौजीनने कपाटातून एक चामड्याचा चाबूक बाहेर काढला आणि अंगावरचे सर्व कपडे काढून माझ्याकडे पाठ करीत म्हणाली, 'माझी पाठ रक्तबंबाळ होईपर्यंत या चाबकाचे फटके मारीत रहा... मी जोपर्यंत थांबायला सांगत नाही तोपर्यंत थांबू नकोस...' 'पण...' मी हडबडून म्हणालो. 'आधी वचन पूर्ण कर... तुमझ्या पणचं समाधान मी नंतर करीन.' ती म्हणाली. माझा नाईलाज होता. चाबूक हातात घेवून मी तिच्या गोर्या पाठीकडे नि विशाल नितंबाकडे पाहिले. माझ्यात अनोखी उत्तेजना सळसळु लागली. चाबूक हवेत फिरवून मी पहिला फटका तिच्या नितंबावर मारला. तिच्या तोंडून वेदनेचा स्वर बाहेर पडला. नितंबावर काळा-निळा व्रण उठला होता. 'मारत रहा... थांबू नकोस...' फौजीन म्हणाली आणि मी फटाफट तिच्या पाठीवर, नितंबावर चाबकाचे फटके मारीत राहिलो. तिच्या पाठीवर आडवे-तिडवे व्रण उठले होते. काहींमधून तर रक्त येवू लागलं होतं. तिची सहनशक्ती संपली तेव्हा तिने मला थांबायला सांगितलं. माझा चाबकाचा हात थांबला. तिने तो चाबूक पुन्हा कपाटात ठेवला. न राहून मी विचारलं, 'हे सर्व कशासाठी?' 'खोटं बोलल्याचं प्रायश्चित्त...' ती शांतपणे म्हणाली. मला वाटलं तिच्या मनात दडलेलं कटुसत्य कुठल्याही क्षणी बाहेर येणार आहे. एक असं सत्य जे मला आमच्यातील संबंधाबद्दल फेरविचार करायला लावील. दु:खं हलकं करण्यासाठी ती ते कटुसत्य मला सांगण्याच्या मूडमध्ये होती. त्या सत्याबद्दल मी कधी विचारही करू शकत नव्हतो. मला तिने ते सत्य सांगितलं आणि मीदेखील पुरता हादरून गेलो होतो. कामांध स्त्रीच्या चारित्र्याचं आणखी एक उदाहरण माझ्यासमोर उभं होतं. काही स्त्रियांच्या चारित्र्याकडे उगाच संशयी नजरेने पाहिले जात नाही. अशा स्त्रिया वेळ येताच स्वत:ची चामडी वाचविण्यासाठी खोटं बोलून अतिशय भयंकर खेळ खेळत असतात. फौजीनने ही तसाच खेळ खेळला होता. खुनाच्या ज्या आरोपाखाली फौजी शिक्षा भोगत होता त्यामागची कहाणी मागे मी ऐकली होती ती खरी नव्हती. खरी कहाणी फौजीनीलाच माहीत होती. स्वत:च्या तोंडानेच ती कहाणी तिने मला सांगितली होती. आपल्या पत्नीच्या इज्जतीवर हात टाकणार्या ज्या मित्राला फौजीने यमसदनी धाडले होते, वास्तविक पाहता तो फौजीनीचा जुना यार होता... होय... फौजीनीच्या सांगण्यावरून तरी तेच उघड होत होतं. फौजीच्या मित्राबरोबर फौजीनीचे पूर्वीपासून प्रेमसंबंध होते. फौजी ड्यूटीवर असताना दोघांना रान मोकळ मिळायचं. ती दिवस-रात्र त्याच्याकडून आपली धगधगती वासना शमवून घ्यायची. फौजी सुट्टीवर घरी आला तरी त्यांचे संबंध कधी­कधी चालू असायचेच. फौजी शेतात निघून गेला की त्याचा मित्र तिच्याजवळ यायचा... फौजीनला आपल्या याराशिवाय चैन पडत नव्हतं. एक दिवस फौजीन आपल्या याराबरोबर प्रणयाचे रंग उधळीत असताना शेतात गेलेला फौजी तब्येत बिघडल्याने घरी आला. प्रणयाच्या खेळात दंग झालेल्या फौजीनने बाहेर मोटार सायकलचा आवाज ऐकला. तिला धोक्याची जाणीव झाली. स्वत:चा जीव वाचविण्यासाठी तिने याराचा जीव धोक्यात घालण्याचा विचार केला. काही क्षणापूर्वी याराला बेभानपणे प्रतिसाद देणार्या फौजीनने क्षणात परिस्थिती पालटली. ती जोरजोरात ओरडू लागली. जणू काही तिच्यावर जबरदस्ती होत असल्याप्रमाणे ओरडत होती ती. तिचा धूर्तपणा कामी आला. धावत आतमध्ये आलेल्या फौजीने सर्व वस्तुस्थिती नीट समजून घेण्याआधीच आपल्या मित्राला यमसदनी धाडले होते. स्वत:चा जीव वाचविण्यासाठी तिने याराला नवर्याकडून ठार केले होते. पण या सर्व गोष्टींचा, घटनांचा कुठेतरी मनात खोलवर फौजीनीला पश्चात्ताप नक्कीच होत होता. तेव्हाच तिने माझ्याकडून स्वत:ला शरीरावर चाबकाचे फटके मारून घेतले होते. स्त्रीचं मन कुणाला ओळखता येत नाही हेच खरं... पण तिच्या तोंडून ते कटू सत्य ऐकल्यानंतर मात्र मी विचारात पडलो होतो. फौजीच्या मित्रासारखी अवस्था एक दिवस माझीही होणार नाही ना? स्वत:च्या स्वार्थासाठी ती क्षणात बदलून मलाही यमसदनी धाडणार नाही ना? मी खोल श्वास घेतला होता. माPया सर्वांगातून भयाची एक लहर सळसळून गेली होती. त्याच दिवशी मी माझं सामान बॅगेत भरू लागलो होतो. ‡‡‡


Your email address will not be published. Required fields are marked *


No Comment found for this news



विशेष

VIEW ALL