नुकतीच दुपार टळून गेली होती. दोन-अडीच वाजले असावेत. संपूर्ण आकाश काळया ढगांनी व्यापून गेले होते. सोसाट्याने वाहणार्या वार्याबरोबर पावसाच्या सरी कोसळत होत्या. संततधार पाऊस पडत असल्याने वातावरणात चांगलाच गारठा भरून राहिला होता. अशा गारठ्यात सखू आपल्याच विचारात गढली होती. तिचे मन आतल्या आत गदगदत होते. रडत होते. स्वत:च्या दु:खाचा भार तिला पेलवत नव्हता.
काही वेळापूर्वीच तिचा नवरा संपत घराबाहेर पडला होता. त्याच्याबरोबर राहणे तिला आता कठीण जात होते. अग्नीच्या साक्षीने तिने त्याच्याबरोबर सात फेरे घेतले होते. म्हणून ती नाईलाजाने त्याच्याबरोबर रहात होती. लोकांना दिसण्यापुरतीच ती दोघे नवरा-बायको होती. बाकी नवरा­बायकोसारखे संबंध त्यांच्यात कधी घडलेच नव्हते. नवर्यावरचे तिचे मन पुरते उडून गेले होते. तो नजरेसमोर येवूच नये असे तिला वाटत होते. पण जे झाले त्याला काहीच इलाज नव्हता. आपला नवरा 'तसा' असेल याची तिला कल्पना नव्हती. आता तर तिने स्वत:बद्दल विचार करणेच सोडून दिले होते. तिचे मन करपून गेले होते. मरण येईपर्यंत जगायचं एवढंच तिने ठरवले होते.... आपल्या नशिबाला दोष देत ती अहोरात्र रडत होती. सखूने प्रेमविवाह केला होता. घरच्यांचा विरोध न जुमानता ती संपतबरोबर पळुन आली होती. त्यामुळे घरच्यांनी तिच्यासाठी कायमचे दरवाजे बंद केले होते. नातेवाईकांनी तिच्याशी असलेले नाते तोडले होते. शेवटी तिने संपतबरोबर लग्न केले होते. संपत कसाही असला तरी मनाने मात्र अतिशय प्रेमळ होता. सखूवर त्याचे खूप प्रेम होते.
खरं तर संपत नामर्द होता.... सखूचीच नव्हे तर कुठल्याही स्त्रीची तो कामवासना शमवू शकत नव्हता. परंतु ही गोष्ट तिच्याशिवाय आणि तो सखूसाठी आणत असलेल्या गिर्हाईकाशिवाय कुणालाच माहित नव्हती. आणि कुणाला सांगूनसुध्दा ती गोष्ट खरी वाटली नसती. कारण संपत एखाद्या पहेलवानासारखा धिपाड होता. शरीराने पिळदार होता. दिसायलाही देखणा होता. त्याने कुठलाही वेष धारण केला तरी तो त्याच्या उंचपुर्या धडधाकट शरीराला शोभून दिसायचा. ओठांवर फक्त मिशीची लव होती. दाढी अजिबात नव्हती. असा संपत नामर्द आहे हे कुणालाही सांगून खरं वाटलं नसतं.
पण ती गोष्ट खरी होती आणि तेच तर सखूचं मोठं दुर्दौव होतं. संपतचं घर तसं मोठं होतं. स्वयंपाक घर सोडून घरात आणखी चार खोल्या होत्या. दोघांच्या मनाने घर फारच मोठ असल्याने कसलीच अडचण नव्हती. स्वयंपाक घरातच बाथरूम होता. माग्च्या परसात संडास होता. एका खोलीत सखू झोपत होती. तर दुसर्या खोलीत संपत झोपत होता. एक खोली पाहुण्यांसाठी ठेवलेली होती. सर्वात मोठी खोली म्हणजे पुढची खोली. त्या खोलीत टि.व्ही., फ्रिज, कपाटं अशा मोठ्या वस्तू होत्या. संपत सरकारी कचेरीत शिपाई असल्याने त्याच्याकडे या सर्व सुखसोयी होत्या.
विचारात गढलेल्या सखूने चार घास खाल्ले आणि खरकटी भांडी मोरीत नेवून ठेवली. गारठा जरा जास्तच वाढल्यामुळे तिने भांडी न घासता तशीच मोरीत ठेवली आणि ती आपल्या खोलीत आली. अंगावर एकदम दोन ब्लँकेटस ओढून ती बेडवर पहुडली. गारठ्यामुळे तिला झोप लागली. पण ती पंधरा-वीस मिनिटेच निवांतपणे झोपू शकली. वार्याचा एक जोरदार झोत सुसाट वेगाने खिडकीवर आदळला. त्याबरोबर खिडकीची तावदाने धडाधडा एकमेकांवर आदळली. जणू काही घराची भिंत कोसळण्याचाच तिला भास झाला. ती खडबडून जागी झाली. पाहते तर वार्याच्या वेगने खिडकीची तावदाने एकमेकांवर आदळत होती. तिने एक निश्वास सोडला.
त्यानंतर मात्र प्रयत्न करूनही तिला झोप लागू शकली नाही. ती फक्त डोळे मिटून पडून राहिली. पण रिकामं डोकं सैतानांच घर असं म्हणतात. त्याप्रमाणे सखूच्या मनातही नको-नको ते विचार येवू लागले. सर्वप्रथम तिच्या नजरेसमोर लग्नानंतरच्या पहिल्या रात्रीचा प्रसंग उभा राहिला.
संपतच्या रुबाबदार व्यक्कीमत्त्वाने, त्याच्या देखण्या रुपाने, धडधाकट प्रकृतीने सखुला मोहिनी घातली होती. सात-आठ वर्षे होवून गेली होती. या गोष्टीला. लग्नानंतरच्या पहिल्या रात्रीची ती आतुरतेने वाट पहात होती. त्या पहिल्या मधुर रात्रीची तिने अनेक कल्पना चित्र रेखाटली होती. संभोगसुखाच्या कल्पनेने तिचे मन मोहरून गेले होते.
त्या रात्री जेवण झाल्यावर संपत तिला म्हणाला होता, 'सखू, तुझं काम आटोपलं की तू मधल्या खोलीत झोप. तोपर्यंत मी बाहेर जावून येतो.'
'अहो लवकर याल ना?' तिने अधीरतेने विचारले होते. 'अगं मित्रमंडळिंना भेटायचंय, थोडाफार उशीर होईलच की.' तो अतिशय थंड स्वरात म्हणाला आणि सखूला प्रथमच मोठं आश्चर्य वाटलं होतं. त्याच्या वागण्याचं. खरं तर आपल्यासारखी तरणीताठी. यौवनाने मुसमुसलेली बायको जवळ असताना आपल्याला मिठीत घ्यायला त्याने अधीर व्हायला हवे होते. असं तिला वाटत होते. पण तो तिच्याजवळ न येता घराबाहेर निघून गेला होता.
काम उरकताच सखू डोळय़ात प्राण आणून त्याची वाट पहात होती. साधारण बाराच्या सुमारास तो आला. सखूला झोप येणे शक्यच नव्हते. आल्या आल्या तो आपल्याजवळ येवून आपल्याला मिठीत घेईल असं तिला वाटलं होतं. पण तो त्या खोलीत आलाच नाही. तो बाहेरच्या खोलीतच झोपला. काही वेळ वाट पाहिल्यानंतर ती उठली. तो झोपलेल्या खाेलीकडे गेली. पण आतून त्याने दाराला कडी लावली होती.
'अहो, दार उघडा ना...' ती दरवाजा ठोठावत म्हणाली. चार-पाच वेळा हाका मारल्यावर त्याने दरवाजा उघडला.सखू आत आली. आणि आश्चर्याने त्याच्याकडे पहात राहिली. संपतच्या डोळयातील अश्रू गालावरून खाली ओघळत होते. तिला काहीच अर्थबोध होईना.
'काय झालं हो... असे रडता का?' तिने काळजीच्या स्वरात विचारले. 'काही नाही ग... इकडे कशाला आलीस तू?' त्याने प्रतिप्रश्न केला. 'अहो असं काय बोलताय...? बायको नवर्याजवळ जाईल नाही तर कुठे जाईल?' तिने विचारले.
'नाही सखू.... मला समजून घे तू... मी तुला ते सुख देवू शकत नाही....' त्याचे ते वाक्य ऐकून आपल्या डोक्यात कुणीतरी घणाचे घाव घालीत आहे असा सखूला भास झाला. त्या वाक्याने ती पूर्णपणे खचून गेली होती. क्षणात उध्वस्त झाली होती. 'हे बघा.... मला खरं काय ते सांग...' धीर धरून ती म्हणाली. 'सखू, मी सांगितलं ते खरं आहे.' सखू चिडक्या स्वरात म्हणाली. 'यापूर्वी मलाही या गोष्टीची कल्पना नव्हती.' 'म्हणजे? काय म्हणायचंय तुम्हाला?' 'प्रयत्न केल्यावर माPया लिंगत थोडीफार ताठरता येते, पण ती एक मिनिटापेक्षा जास्त वेळ टिकू शकत नाही.' संपत विषन्नतेने म्हणाला. 'हे कुणी सांगितलं तुम्हाला?' 'डॉक्टरांनी... आताच मी डॉक्टरांकडे जावून आला. सखू मी तुझा अक्षम्य अपराधी आहे. माझी लाज राखणं आता सर्वस्वी हातात आहे.' 'एक शब्दही पढे बोलू नका. तुमच्या अपराधाला क्षमा नाही. जीवनाची राख रांगोळी केलीत आणि आता पळवाट काढताय...?' 'क्षमा कर मला... मी पाय धरतो तुझे.' संपत म्हणाला आणि तिचे पाय धरण्यासाठी पुढे सरसावला. पण सखू मागे सरकली होती. त्याचवेळी सखूच्या मनात एक कल्पना चमकून गेली होती. पाच-दहा मिनिटात तिने स्वत:ला सावरले होते. काही वेळाने ती धीराने म्हणाली, 'चला बेडवर मी सांगते तसं करा... सर्व कपडे काढून बेडवर बसा.'
'काही उपयोग होणार नाही सखू... तुला मिठीत घ्यायला माझे मन आसुसलंय पण जिथे शरीरच साथ देत नाही तिथे काय करणार मी.' संपत नाराजीने म्हणाला. 'आता काही बोलू नका.' असं म्हणत सखूने आपल्या अंगावरचे कपडे भराभर काढायला सुरुवात केली. काही वेळातच ती त्याच्यासमोर संपूर्ण नग्न होवून उभी राहिली होती. संपतलाही नाईलाजाने नग्न व्हावे लागले होते. सखूच्या कमनीय भरदार देहाकडे तो डोळे फाडून पहात होता.
'काय हो, कशी दिसते मी?' आवंढा गिळत सखूने विचारले. 'एखाद्या असरेवाणी संुदर दिसतेस तू.' संपत खरं ते बोलून गेला. 'माझे हे गोळे कसे वाटतात?' स्तनांवरून हात फिरवत सखूने विचारले. 'रसरसलेल्या आंब्यासारखी मोहक.' 'आणि ही खालची गुहा....' योनीच्या पाकळया फाकवून लाल गुलाबी गुहा दाखावत तिने विचारले. 'जणू काही गुलाबाची कळीच वाटतेय.... न फुललेली... पण फुलायला आलेली...' संपत आवंढा गिळत म्हणाला. 'आणखी वासून दाखवू का?' तिने योनी जास्तच वासण्याचा प्रयत्न करीत विचारले. 'सखू... हे काय करतेस तू...?' 'योनीकडे पहात तुमचं लिंग ताठ करण्याचा प्रयत्न करा.' सखू त्याच्या नजर पडलेल्या लिंगाकडे पहात म्हणाली. संपत उभा राहिला. लिंग हातात धरून हलवू लागला. पण प्रयत्न करूनही त्याचे लिंग ताठ होत नव्हते. शेवटी वैतागून त्याने तो नाद सोडला. मग सखू त्याच्यासमोर बसली. त्याच्या गोट्यांचे तिने निरीक्षण केले. तिला काहीच दोष आढळून आला नाही. लिंगाच्या बोंडावरची चामडी मागे सारून ती त्याचे लिंग हलवू लागली. पाच मिनिटांनी परिणाम जाणवू लागला. त्याचे लिंग हळूहळू ताठ होवू लागले. काही वेळातच ते चांगले ताठ झाले. तशी सखू उठून उभी राहिली. सखू अतिशय आनंदित झाली होती. त्याचे ताठ झालेले लिंग योनीत सामावून घेण्यासाठी ती आतुरली होती. ती चटकन पुढे झाली. त्याचे लिंग ती योनीवर टेकवणार तोच ते नरम पडले. सखूचा एकदम विरस झाला. झालेला आनंद क्षणात मावळला. ती रडत तशीच नग्न तिच्या खोलीत गेली. साडी घ्यायला देखील ती खाली वाकली नाही. खोलीत जावून तिने बेडवर अंग झोकून दिली. तिच्या तन-मनावर फार मोठा आघात झाला होता. चोहोबाजूला अंधारच अंधार दिसत होता. तिची सर्व स्वन धुळीला मिळाली होती. रात्रभर ती रडत होती. तळमळत होती. रात्रभर तिने अंगावर कपडा घातला नाही. शरीरसखाअभावी संपूर्ण आयुष्य कसं काढायचं यायाच ती विचार करीत होती. पण विचार करूनही ती ठाम असा कुठलाच निर्णय घेवू शकली नाही. सकाळी आठ वाजले तरी ती उठलीच नव्हती.
'उठतेस ना सखू..... आठ वाजले बघ.' तिला प्रेमभराने हलवीत संपत म्हणाला. 'हात नका लावू अंगाला.' ती त्याचा हात झिडकारत म्हणाली. 'असं करू नकोस सखू.... मी पाया पडतो माझे जगणे मरणे आता सर्वस्वी हातात आहे.' तो भावनावश होत म्हणाला. 'ते सर्व ठिक आहे हो... पण देहात आग पेटलीय त्याचे काय? कुणाच्या तोंडाकडे पाहू मी... का असा डाव साधलात... माझे जीवन उध्वस्त करून काय मिळालं तुम्हाला?' सखू हमसाहमशी रडत म्हणाली. 'देवाशपथ सांगतो सखू.... मला या गोष्टीची थाडी जरी कल्पना असती तरी मी लग्न केले नसते... चल उठ तोंड धुवून घे. मी चहा केलाय... ही एक गोष्ट सोडली तर मी तुला काही कमी पडू देणार नाही.' 'अहो... या कामभावनांवर ताबा मिळवणं मला शक्य होईल का? किती दिवस मनाला आवर घालू शकणार आहे मी...?' सखूने त्याला वास्तवतेची जाणीव करून दिली. 'खरंय तुझं सखू... पण यावरही मी उपाय शोधलाय... सुखासाठी मी वाटेल ते करणार आहे. तुझी इच्छा पूर्ण करण्यासाठी मी माझा एका मित्राची निवड केलीय... तू तयार व्हायला हवीस... नव्हे तुला तयार व्हावच लागेल. माझी संमती आहेच. ही गोष्ट या चार भिंतीच्या बाहेर अजिबात जाणार नाही.' संपतने तिला दिलासा दिला. तशी सखू डोळे पुसत उठली. कामभावनेच्या आगीत रांत्रदिवस देहा जाळीत राहण्यापेक्षा तडजोड करण्याशिवाय तिला पर्याय नव्हता. तन-मनात वासनेचा आगडोंब उसळत होता. आता तिला व्यभिचार करण्याशिवाय दुसरा मार्ग नव्हता. आठवडा निघून गेला आणि एका संध्याकाळी संपत दत्ता नावाच्या आपल्या मित्राला घेवून घरी आला. येतानाच त्याने कोंबडी कापून आणली होती. धडधाकट देखण्या चेहर्याचा दत्ता प्रथम दर्शनीच सखूला आवडला होता. त्याला पाहिल्यापासून तो आज आपल्याकडे मुक्कामाला राहिला तर फार बरं होईल असं तिला वाटत होतं. म्हणूनच तिने जेवण बनवायला जास्त वेळ लावला. रात्री दहा वाजता ते जेवायला बसले. जेवण होता-होता चांगले साडेदहा वाजले. जेवताना दत्ताची आणि सखूची अनेकदा नजरानजर झाली होती. तिने मोहक हसून त्याला प्रतिसादही दिला होता. दत्ताच्या आगमनाने तिची कोमेजलेली कळी काहीशी खुलली होती. 'चला वहिनी निघतो मी.' जेवणानंतर काही वेळाने दत्ता म्हणाला. 'ए दत्त्या... आता जायचे नाव काढू नकोस. उशीर किती झालाय बघ.... उद्या सकाळीच जा.' संपत म्हणाला.Ï 'भाऊजी, एवढ्या रात्री आम्ही तुम्हाला जावू देणार नाही. सकाळी नास्ता वगैरे करून आरामात जा.....' संपतच्या शब्दाला सखूने पुष्टी दिली. 'अहो, पण अर्धा तास तर लागेल जायला.' दत्ता म्हणाला. 'दत्ता..... चल मुकाट्याने झोपायला... सखू तू आज बाहेरच्या खोलीत झोप आम्ही दोघं झोपतो आतल्या खोलीत.' असं म्हणत संपतने त्याचा हात धरून त्याला आतल्या खोलीत नेले. सखूने भांड्यांची आवराआवर केली. आज संपतचे वागणे तिला काहीसे चमत्कारीक वाटत होते. दत्ताला पाहिल्यापासून तिचे तन-मन रोमांचित झाले होते. या तरुणाकडून आपण आपली वासनेची आग शमवून घेतली तर किती मजा येईल. या विचाराने ती मोहरून गेली. पण नवरा घरात असताना ते शक्य नाही असे तिला वाटत होते. पण नवर्याने आपल्याला आज बाहेरच्या खोलीत का झोपायला सांगावं हे कोडं तिला उलगडत नव्हतं. अशातच तिला नवर्याचे शब्द आठवले. तुझासाठी मी एका मित्राची निवड केली आहे... क्षणात तिला वाटले, तो हाच तर नसेल. हा तरुण जर असेल तर नक्कीच यौवनसुखाची गोडी चाखायला मिळेल असे तिचे मन तिला सांगू लागले. संपतच्या मनात नक्की काही तरी योजना असणार असा विचार करून तिने कॉटवर अंग टाकले. पण तिला झोप येणे शक्यच नव्हते. ती एखाद्या पाण्याबाहेर काढलेल्या माशासारखी तळमळत होती. दत्ताच्या आठवणीने तिची काया मोहरत होती. तापलेल्या देहाची आग त्याने विझवावी असं तिला वाटत होतं. तास-दीड तासाने आपल्याजवळ कुणीतरी आल्याची जाणीव तिला झाली. तिला वाटलं दत्ता असावा. ती मोहरली. पण तो संपत होता. 'सखू... ए.. सखू...' तो तिच्याजवळ बसत म्हणाला. 'कोण?' 'उठ आधी... मी झोपतो इथे तू जा आतल्या खोलीत दत्ताजवळ झोपायला....' संपत म्हणाला. 'अहो पण दत्ता भाऊजींना याची कल्पना आहे का?' मनातून आनंदित झालेल्या सखूने विचारले. 'नाही...' 'त्यांनी नकार दिला तर...?' 'त्याला कसं पटवायचं ते आता तुझा हातात आहे. मी माझा शब्दाला जागलोय...' 'जाऊ मग मी....' काहीशा उतावीळ स्वरात सखू म्हणाली. 'जा... दाराला आतून कडी लावून घे....' सखू निघाली. मनातून आनंद झाला होता. पण मनातून वाईटही वाटत होते. तिला संपतची दया आली होती. एवढ्या धिपाड आणि देखण्या तरुणाशी दैवाने फार अघोरी खेळला होता. अर्थहीन जगणं त्याच्या नशीबी आलं होतं. आतल्या खोलीत येताच तिने दरवाजाला आतून कडी घातली. साडी, ब्लाऊज काढून बाजूला ठेवला. ॉ क्षणात तिची काया रोमांचित झाली. दत्ता गाढ झोपला होता. ती त्याच्याजवळ जावून बसली. त्याच्या अंगावरचं पांघरूण थोडं वर केलं. आणि चटकन ती त्याच्याजवळ सरकली. क्षणभराने त्याच्या अंगावरून हळुुवारपणे हात फिरवायला लागली. त्याच्या अंगावर फक्त बनियान आणि अंडरपँन्ट होती. तिने समाधानाचा सुस्कारा टाकला. तिने हळुच त्याच्या लिंगावर हात ठेवला. हळुवारपणे अंडरपँन्ट खाली सरकवू लागली. जास्त पँन्ट खाली सरकू शकली नाही. मग तिने आत हात घातला. आधी त्याच्या गोट्या चाचपल्या. मग त्याचे हत्यार हातात घेतले. हत्यार गोंजारत असताना दत्ताला जाग आली. क्षणभर त्याला वाटले संपतच असं करतोय. त्याने अंदाज घेतला. अचानक बांगड्यांची किणकिण कानावर पडताच त्याला मोठे आश्चर्य वाटले. 'वहिनी तुम्ही....' एका कुशीवर वळत त्याने आश्चर्याने विचारले. 'होय भाऊजी, मीच आहे.' 'पण इथे तर संपत झोपला होता.' 'पण आता मी आहे... घ्या ना जवळ मला.' ती लाडीकपणे म्हणाली. 'वहीनी हे पाप आहे.' 'ठीक आहे. पाप आहे तर मग जाते मी....' ती उठून बसत म्हणाली. 'अहो पण संपत कुठाय?' त्याने चटकन विचारले. 'ते नामर्द आहेत भाऊजी... मला तुमच्याजवळ पाठवून ते बाहेरच्या खोलीत झोपलेत.... मला देहसुख हवंय भाऊजी... मी अतृhत आहे हो.' असं म्हणत सखू त्याची अंडरपँन्ट खाली खेचू लागली. 'माझा विश्वास बसत नाही वहिनी.' 'हे कटु सत्य आहे. म्हणून तर त्यांनी तुम्हाला इथे ठेवून घेतले आहे.' सखू त्याच्या लिंगाशी चाळा करीत म्हणाली. तिच्या उन्मादक स्पर्शाने दत्ताही उत्तेजित होवू लागला होता. पण तो काहीच हालचाल करीत नसल्याचे पाहून सखू म्हणाली, 'भाऊजी...देहाची आग स्वस्थ बसू देत नाही... कुठपर्यंत माझा भावनांना आवर घालू मी. एका नामर्द पुरुषाची बायको म्हणून सारे आयुष्य जळत कशी राहू? तुम्ही नकार दिलात तर मला मरण्याशिवाय कुठलाच पर्याय उरणार नाही.' 'असं बोलू नका वहिनी... मी असताना तुम्हाला मरायची काही गरज नाही... चला या जवळ...' दत्ता तिला जवळ ओढत म्हणाला. 'भाऊजी लाईट लावू का?' तिने लाडीकपणे विचारले. 'लावा की... तुमचा कमनीय देह पहायला मीही आतरलोय....' अंडरपँन्ट काढत दत्ता म्हणाला. सखूने लाईट लावली. तिच्या छातीवरचे सुडौल मधुघट पाहून तो पागल झाला. तिच्या संगमरवरी देहाने त्याची वासना भडकवली. नुकत्याच उमळलेल्या सुगंधी फुलासारखी वाटणारी योनी पाहून त्याचे हत्यार टणाटण उड्या मारू लागले. त्याने तिला आपल्याजव्ळ बसवलं. त्याचे जाडजूड लांबलचक हत्यार पाहून तिला संपतचा विसर पडला. त्याने तिला जवळ ओढले. तिच्या योनीच्या गुहेवर हत्यार टेकवून म्हणाला, 'पाकळया जरा फाकव बोटांनी. मी आत ढकलतो.' 'अहो, पण हे गोळे कसे धरणार मग?' ती घोगर्या स्वरात म्हणाली. 'आत ढकलल्यावर धरीन...' तो म्हणाला. तिने योनीच्या पाकळया फाकवताच त्याने तिची कंबर धरली. तिला जवळ ओढले. त्याचे जाडसर हत्यार सरसरत आत शिरले. एक मधुर सुखाची लहर तिच्या योनीत धावत गेली. त्याने तिचे रसरसलेले गोळे पकडले आणि दाबू लागला. सखूने पायातलं अंतर वाढवलं तसा तो भरवेगाने दणके मारू लागला. त्याचे हत्यार सटासट तिच्या योनीत आतबाहेर होवू लागला. त्याच्या हत्याराच्या घर्षणाच्या अवीट गोडीने ती पुरती आनंदीत झाली. स्वर्गीय सुखाच्या आनंदाने बहरून गेली. त्याच्या मिठीत ती तृhत तृhत झाली. रात्रभर दोघांच्या डोळयाला डोळा लागला नाही. अंतरा-अंतराने त्यांचा खेळ रंगत होता. दत्ताच्या रुपाने सखूचे भाग्य फळफळलं होतं. आणि बाहेरच्या खोलीत संपत रात्रभर अश्रू ढाळीत होता. खरंच नशिबाने त्याच्याशी अघोरी खेळ खेळला होता. बायकोची वासना शमविण्याची ताकद त्याच्यात नव्हती. म्हणूनच त्याने बायकोला मित्राच्या मिठीत सोपवले होते. सखूला सुख मिळालं होतं. संपत मात्र आतल्या आत जळत होता.


Your email address will not be published. Required fields are marked *


No Comment found for this news



विशेष

VIEW ALL