डॉक्टर प्रकाश राणे एक नावाजलेले लैंगिक तज्ञ होते. गेली पंधरा-वीस वर्षे ते त्या क्षेत्रात प्रॅक्टिस करीत होते. त्यांचं नाव संपूर्ण शहरभर पसरलं होतं. प्रांजली त्यांच्याकडे मदतनीस म्हणून काम करीत होती. सात-आठ वर्षं त्यांच्या हाताखाली काम करता-करता ती जवळ जवळ त्यांची रखेल झाली होती. प्रांजलीने लग्न केलं नव्हतं. ती एकटीच भाड्याच्या खोलीत रहात होती. डॉ. प्रकाश यांच्याबरोबर शरीरसंबंध जुळल्यानंतर ती त्यांच्याच अलिशान बंगल्यात रहायला आली होती. डॉक्टर रात्री तिच्या मादक देहाचा मनसोक्त उपभोग घ्यायचे. एवढंच नव्हे तर दुपारी विश्रांतीच्या वेळीही दवाखान्यात तिला अंगाखाली घ्यायचे. एखाद्या वेळी मनसोक्त प्रणयक्रिडा करण्याची इच्छा झाली तर उत्तेजक इंजेक्शन घेवून एकमेकांच्या देहावर तुटून पडायचे. प्रांजली कमालीची सेक्सी होती. तिची वासना चाळवली गेली की डॉक्टरांना अंगावर चढवून घेतल्याशिवाय तिला चैन पडायचं नाही. डॉक्टरांचं नाव शहरभर पसरलं तशी त्यांच्याकडे येणाऱ्या पेशटंची संख्याही वाढली. त्यामुळे आतल्या खोलीत डॉक्टरांना प्रांजलीची आवश्यकता भासू लागली. काही स्त्रिया आपल्या समस्या घेवून आल्या की प्रांजली त्यांच्या आजाराची चौकशी करायची. उपचार मात्र डॉक्टर करायचे. बाहेरच्या खोलीत नंबर वगैरे देण्यासाठी डॉक्टरांनी निलेश नावाचा तरुण कामाला ठेवला होता. तो कामावर लागल्याला पंधरा दिवस झाले होते. तो कामाला लागल्यानंतर लवकर येवून दवाखाना उघडण्याचं, झाडू काढण्याचं, लादी पुसण्याचं प्रांजलीचं काम करायला लागल्यामुळे तिची कामं कमी झाली. ती कामं आता निलेश करू लागला होता. रविवारची रात्र डॉक्टर आणि प्रांजलीने चांगलीच गाजवली होती. रात्रीत चार वेळा त्यांनी संभोगसुख ओरबडून घेतलं होतं. सकाळी दवाखान्यात जाताना प्रांजली मुद्दामच त्यांना पाठीमागे लगडून बसली होती. तिची भरदार छाती त्यांच्या पाठीवर घासली जात होती. हादरे बसले की तिचे पुष्ट उरोज त्यांच्या पाठीवर दाबले जात होते. एखाद्या रात्री मद्यपान जास्त झालं तर डॉक्टर सकाळी उतारा घेतात याची प्रांजलीला कल्पना होती. त्या रात्री बराच धिंगाणा घातल्यामुळे सकाळी डॉक्टरांबरोबर संभोग करायला हवा होता असं तिला वाटत होतं. ‘डॉक्टर... रात्री आपण जो धिंगाणा केला त्याची नशा अजून उतरली नाही.’ तिने मनातील भावना उघड केली. ‘अगं... मग सकाळी जवळ यायचं होतस ना...’ डॉक्टर म्हणाले. ‘जेवण वगैरे बनवायचं होतं ना... मग कशी जवळ येवू?’ ती म्हणाली. ‘वेडाबाई... खालच्या भोकाची भूक भागवायची इच्छा झाली की स्वयंपाकाला सुट्टी द्यायची. एक दिवस आपण दोघं बाहेर जेवलो असतो.’ डॉक्टर म्हणाले. ‘सकाळी जमलं नाही... दुपारी करू ना धम्माल...’ ती त्यांच्या खांद्यावर हनुवटी टेकवत म्हणाली. ‘दुपारी तसं करायला जमेलच असं नाही. एखादा पेशंट आला तर आपल्याला वेळ मिळणार नाही. पण वेळ मिळाला तर नक्की करू आपण.’ डॉक्टरांनी तिची निराशा केली नाही. गेल्या चार-पाच वर्षांत त्या शहरात लहान-मोठे कारखाने उभे राहिले होते. मोठी हॉटेल्स उमी राहिली होती. शहरातलं राहणीमान बदललं होतं. उच्चशिक्षित अधिकारी बाहेरून शहरात आले होते. त्यांच्या मनोरंजनासाठी अनेक कॉलगर्लही शहरात आल्या होत्या. अनेक कॉलगर्ल डॉक्टरांकडे आपल्याला काही रोग तर झाला नाही हे तपासून घेण्यासाठी काही दिवसांच्या अंतराने येत. अनेक पुरुषांबरोबर प्रणयचाळे करणाऱ्या कॉलगर्ल आपल्या शरीराची बारकाईने काळजी घ्यायच्या. काही कॉलगर्ल अशा होत्या की डॉक्टरांच्या प्रभावी व्यक्तिमत्वावर भाळून जात. स्वत:च त्यांच्याशी कामक्रिडा करण्यासाठी तयार होत. डॉक्टरही रंगेल माणूस होता. एखादीला काहीच रोग झालेला नसेल तर प्रांजलीला बाहेर पाठवून ते आपल्या खोलीत तिच्याशी कामक्रिडा करीत. जणू काही तिच्याशी कामक्रिडा करून ते तिच्या शरीराच्या तपासणी करीत. आजपर्यंत अनेक कॉलगर्ल त्यांनी अंगाखाली घेतल्या होत्या. प्रांजली त्यांच्याशी संभोग करण्यासाठी आतुरली होती. त्यामुळे आज तरी एखादी कॉलगर्ल दवाखान्यात येवू नये असं तिला वाटत होतं. कारण काही कॉलगर्ल मुद्दामच दुपारच्या वेळी येत. डॉक्टरांकडून स्वत:ची ठोकून घेण्यात त्यांना मजा वाटायची. एखादी दुपारी आली की मग डॉक्टर आतल्या खोलीत तिच्या देहाचा मनसोक्त उपभोग घ्यायचे. दुपार झाली. कोणीच कॉलगर्ल आली नसल्याचे पाहून प्रांजली आनंदीत झाली. उत्साहाने ती आतल्या रूममध्ये शिरली. ‘प्रांजल... बरं झालं तू आलीस... मी तुला हाक मारणारच होतो. जेवलीस तू...?’ डॉक्टरांनी विचारले. ‘जेवणाचं जाऊ द्या... मी मुद्दामच आत आले... तुमचा विचार काय आहे...?’ ‘खरं सांगू... आज ज्योतीच्या भोकात दांडा घालून मनसोक्त ठोकण्याचा माझा विचार आहे... तू चटकन् जेवून घे आणि माझ्या बरोबर तिच्या घरी चल...’ डॉक्टर म्हणाले. डॉक्टरांच्या बोलण्याने प्रांजलीची निराशा झाली. खरं तर तिला डॉक्टरांचा दांडा आपल्या योनीत घुसवून स्वत:चं समाधान करून घ्यायचं होतं. पण तिला त्यांच्या दांड्याची गरज असताना ते मात्र दुसरीलाच ठोकायला निघाले होते. ज्योती तशी सुंदर होती. मादक देहाची होती. तिला तिच्या नवऱ्याकडून संभोगसुख मिळत नव्हतं. काही दिवसांपूर्वी ते जोडपं डॉक्टरांकडे आलं होतं. डॉक्टरांनी तिच्या नवऱ्याला उत्तेजक औषधं दिली. तरीही ज्योतीला सुख मिळत नव्हतं. एक दिवस तिने ते औषध घेतलं. ती इतकी तापली की काय करावं हे तिला सुचेना. योनीत प्रचंड खाज सुटली होती. ती सरळ डॉक्टरांकडे आली. खोलीत शिरताच तिने सरळ डॉक्टरांना मिठी मारली. त्यांच्यावर चुंबनांची बरसात करून तिने त्यांचे कपडे ओरबाडून काढले. त्यांचा दांडा तोंडात घेवून चोखू लागली. डॉक्टरही चेकाळले. पण ज्योती अतिशय तापली होती. तिने डॉक्टरांना खाली झोपवले आणि त्यांच्यावर चढून तिने ज्या वेगाने त्यांच्याशी प्रणय केला ते पाहून डॉक्टरही अचंबित झाले. त्या दिवसानंतर लहर आल्यावर डॉक्टर दुपारी तिच्याकडे जावू लागले. कधी-कधी ती स्वत:च त्यांच्याकडे दुपारी येवू लागली. त्या दोघांनी दुपारची वेळच निवडली होती. कारण त्यावेळी तिचा नवरा ऑफिसमध्ये असायचा. डॉक्टर ज्योतीच्या घरात शिरल्यावर प्रांजलीला बाहेर बाईकवर बसून पहारा द्यावा लागायचा. आजही ती बाहेर पहारा देत होती. तिला डॉक्टरांची गरज असताना आज ते ज्योती बरोबर कामक्रीडा करीत होते. प्रांजली कंटाळली होती. तिच्या मनात अनेक विचार तरळून जात होते. बाईकवर बसून पहारा करताना अचानक तिच्या मनात एक विचार डोकावला. आपणलाही कुणीतरी ठोक्या असावा या विचाराने तिचं मन आनंदीत झालं. कारण डॉक्टरांबरोबर ती संभोग करीत असली तरी त्यांची बायको नव्हती. फक्त रखेल होती. डॉक्टरांची इच्छा झाली तरच ते तिला आपल्या मिठीत सामावून घेत होते. तिची कामवासना पेटून उठत होती. रोज डॉक्टरांनी आपल्याला जवळ घेवून संभोगसुख द्यावं असं तिला वाटत होतं. पण तिची इच्छा असूनही डॉक्टर दुसरी बरोबरच मजा करीत होते. तिला मात्र मांड्यांमध्ये हात घालून योनी चोळत रहावं लागायचं. आपला हक्काचा ठोक्या असला की आपली इच्छा होईल तेव्हा आपण त्याच्याकडून सुख मिळवू शकू. मग डॉक्टर कुणाबरोबरही झोपले तरी काही हरकत नाही असं तिला वाटू लागलं. विचार करता-करता अचानक तिच्या नजरेसमोर निलेशचा चेहरा तरळला. निलेश शरीराने सुदृढ होता. उंच होता. त्याच्याकडून आपली वासना हमखास शमेल असं तिला वाटू लागलं. निलेशचे विचार मनात आल्यानंतर तिने त्याला आपल्या जाळ्यात ओढण्यासाठी एक योजना तयार केली. तो गरीब घरातील तरुण होता. त्यामुळे आपण सांगू ते ऐकेल याची प्रांजलीला खात्री होती. ती सेक्सी असली तरी उघडपणे आपली इच्छा त्याच्यासमोर उघड करू शकत नव्हती. ‘माझ्यावर चढून तुझा दांडा माझ्या योनीत घुसव... आणि मस्त रगडून काढ...’ असं बोलू शकत नव्हती. प्रांजली त्याच्यापेक्षा वयाने मोठी होती. शिवाय डॉक्टरांच्या हाताखाली काम करीत होती. त्यामुळे तो तिचा आदर करीत होता. तिच्याविषयी एक प्रकारची भीती त्याच्या मनात दाटली. त्याच्या मनातील ती भीती आधी काढून टाकायला हवी, असं तिला वाटू लागलं. काहीही करून निलेशला वश करून घ्यायचंच असा तिने मनाशी ठाम निश्चय केला होता. ‘निलेश... उद्यापासून तू दवाखाना उघडण्याच्या वेळेपूर्वी अर्धा तास लवकर ये... डॉक्टर येण्यापूर्वी आपण दोघांनी झाडू पोता करू...’ एका संध्याकाळी प्रांजली निलेशला म्हणाली. ‘पण तुम्ही तर डॉक्टरांबरोबर येता.’ निलेश म्हणाला. ‘उद्यापासून मी डॉक्टरांच्या आधी येणार आहे.’ ती म्हणाली. ‘ठीक आहे मॅडम...’ निलेश बोलला. दुसऱ्या दिवशी ती दवाखान्यात रोजच्या वेळेपेक्षा अर्धा तास लवकर पोहचली. निलेश तिच्या आधीच आला होता. प्रांजलीने स्वत:जवळच्या चावीने दरवाजा उघडला. आत शिरल्यानंतर पुन्हा बंद केला. ‘निलेश... जरा भराभर आटपून घे...’ ती पर्स ठेवत म्हणाली. तिच्या बोलण्याने निलेशने घाईत झाडू उचलली. तशी त्याला थांबवत म्हणाली, ‘हे बघ निलेश... तू कपडे सांभाळत झाडू पोता करतोस म्हणून तुला वेळ लागतो. तू कपडे काढून काम केलंस तर लवकर आटपेल काम.’ प्रांजलीच्या बोलण्याने तो गडबडून गेला. तिच्याकडे वेड्यासारखा पहातच राहिला. ‘अरे असं काय पाहतोस... मी खरं ते सांगतेय... आतमध्ये अंडरपॅन्ट आणि बनियान नाही का?’ तिने विचारले. ‘आहे हो... पण...’ तो अडखळत म्हणाला. ‘मग काढना कपडे... मी यायच्या अगोदर तू कपडे काढूनच झाडू काढायची, लादी पुसायची.’ ‘मॅडम, तुमच्यासमोर कपडे काढायचे म्हणजे...’ तो तिच्यासमोर कपडे काढायला लाजत होता. ‘अरे वेड्या...’ ती लाडीकपणे म्हणाली, ‘शर्ट-पॅन्टच काय तू संपूर्ण काढून पूर्ण नागड्या अवस्थेत काम केलंस तरी मला काही वाटणार नाही. डॉक्टर जेव्हा रूममध्ये पेशंटला तपासत असतात तेव्हा मी डोळे बंद करत नाही. पुरुषांचं सर्व पहावं लागतं मला. कधी-कधी त्यांचं हत्यार हातातही घ्यावं लागतं.’ ‘मॅडम... खरंच तुमच्यासमोर कपडे काढायला लाज वाटतेय हो.’ ‘अरे मी बाई असून लाजत नाही. तू पुरुष असूनही लाजतो आहेस... बरं मला सांग... मी कपडे काढल्यावर तरी तू तुझे कपडे काढशील.’ ती हसत म्हणाली. निलेश तिच्याकडे नुसता पाहतच राहिला. काय बोलावं हेच त्याला सुचेना. तो सुन्नपणे उभा होता. प्रांजली गालातल्या गालात हसली. तो नक्कीच आपल्याला वश होईल असं तिला वाटू लागलं. तिने पंजाबी ड्रेस घातला होता. तो तिच्याकडे वेड्यासारखा पहात असतानाच तिने चटकन् कमीज काढला. ब्रेसियरमध्ये घट्ट बसलेले तिचे उन्नत गोरेपान उरोज पाहून त्याच्या काळजात धडधडू लागलं. डोळे धुंद बनले. तिचे पुष्ट उरोज ब्रेसियर मध्ये मावत नव्हते. उरोजांचा पुष्टपणा अर्धवट बाहेर झळकत होता. पारदर्शक ब्रेसियर मधून उरोजांच्या टपोऱया बोडांची कल्पना येत होती. तिने सलवारची नाडी ओढली. सलवार पायाशी येताच तिने पायातून काढून बाजूला ठेवली. ती आता त्याच्यासमोर ब्रेसियर आणि निकरवर उभी होती. तिचे धारदार नितंब निकरमध्ये मावत नव्हते. केळीच्या गाभ्यासारख्या पिवळसर मांड्या आणि निकरमधून जाणवणारा योनीचा फुगीर आकार पाहून निलेशची कानशिलं गरम झाली. तो डोळे फाडून तिच्या अर्धनग्न कमनिय देहाकडे पहातच राहिला. ‘अरे... असा काय डोळे फाडून पाहतोस... तुझेही कपडे काढ ना... कधी अर्धनग्न अवस्थेतील बाई पाहिली नाहीस का?’ ती म्हणाली. तिच्या बोलण्याने निलेश भानावर आला. तिच्या मदमस्त देहाकडे पहातच रहावं असं त्याला वाटत होतं. पण ती रागवेल म्हणून मनात त्याला भीती वाटत होती. ती रागावली तर आपली नोकरी जाईल या विचाराने त्याने नजर दुसरीकडे वळवली. कारण त्याला नोकरीची गरज होती. त्याचा श्वास फुलला होता. त्याने शर्ट काढला. थरथरत्या हाताने पॅन्टही काढली. त्याची अंडरपॅन्ट फुगली होती. त्याचं हत्यार ताठरत असल्याची जाणीव तिला झाली. तिच्या मनात हर्ष फुलला. ‘वा... निलेश भलताच तगडा आहेस की रे...’ त्याच्या उघड्या पिळदार देहाकडे पहात ती म्हणाली, ‘मी कशी दिसते रे...?’ ‘मॅडम... खरंच तुम्ही फार सुंदर दिसता.’ तो म्हणाला. त्याच्या बोलण्याने ती मोहरली. ‘आज तू काम करू नकोस... मी कसं काम करते ते पहात रहा.’ ती म्हणाली. आपण काम करीत असताना त्याला आपला देह व्यवस्थितपणे पहाता येईल या उद्देशाने ती स्वत: काम करायला तयार झाली होती. ती झाडू काढायला लागली. ती वाकून झाडू मारत असताना तिचे पुष्ट गोरेपान स्तन थोडे खाली झुकले होते. निलेश झपाटल्यासारखा तिच्या भरदार स्तनांकडे पहातच राहिला. ती बसून लादी पुसत असताना त्याची नजर तिच्या मांड्यांमध्ये खुपसली जात होती. चड्डीतून तिच्या योनीची कल्पना येत होती. तिच्या शरीराची हालचाल तो नजरेने टिपत होता. प्रांजली मध्येच त्याच्याकडे पहात होती. त्याच्या नजरेतील वासना तिने ओळखली. ‘हं... बघ किती चटकन् आटोपलं काम... म्हणून म्हणते कपडे काढून काम करत जा...’ असं म्हणत ती उभी राहिली. हात वर करून ती आळोखे-पिळोखे देवू लागली. तिच्या बगलेतील केस त्याला दिसले. पुष्ट उरोज वर उचलले गेले. विस्फारीत नजरेने तिच्याकडे पहातच राहिला. प्रांजलीने त्याच्याकडे पाहिले. ती हसून म्हणाली, ‘निलेश, तू माझं काम पहात होतास की माझ्या देहाकडे पहात होतास?’ ‘अंग... म... मी...’ निलेश एकदम गोंधळून गेला. त्याला धड बोलताही येईना. ‘तू माझ्याकडेच पहात होतास. तुझी अवस्थाच तसं सांगतेय... जरा खाली बघ...’ ती त्याच्या अंडरपॅन्टच्या फुगीर भागाकडे पहात म्हणाली. निलेशला खाली पाहण्याची गरजच नव्हती. आपलं हत्यार ताठ झालंय याची जाणीव त्याला होती. तंबूमध्ये बांबू उभा रहावा तशी त्याची अवस्था झाली होती. आता मात्र जास्त वेळ घालवण्यात अर्थ नाही याची जाणीव तिला झाली. ‘निलेश... मला नग्नावस्थेत पाहण्याची तुझी इच्छा आहे का?’ प्रांजलीने डोळे मिचकावत विचारले. तिच्या त्या बोलण्याने निलेश गोंधळला. ती आपली परीक्षा तर घेत नाही असं त्याला वाटलं. तिला नग्नावस्थेत पाहण्याची त्याचीही इच्छा होती. पण तो तसं स्पष्टपणे बोलू शकला नव्हता. ‘अरे असा गोंधळून जावू नकोस... मी खोटं बोलत नाही. तुझी थट्टाही करीत नाही. मला नागडी पहायचं आहे ना. मग बोल ना तसं... अरे पुरुष पेशंटना स्त्रीदेहाची ओळख करून देताना अनेकदा मला त्यांच्यासमोर नागडं व्हावं लागतं. अनेकांनी माझा हा देह नागडा पाहिलेला आहे. मग तू ही पाहिलंस तर काय बिघडणार आहे.’ प्रांजली म्हणाली. निलेश काहीच बोलला नाही. तो बोलणारही नाही याची तिला कल्पना आली. तिने ब्रेसियरचा हूक काढला. ब्रेसियर काढताच तिचे गोरेपान सुडौल स्तन मोकळे होवून हिंदकळू लागले. तिच्या स्तनांची बोंडे त्याला आव्हान देत होती. तिने निकरही काढली. तिच्या फुगीर योनीवर एकही केस नव्हता. निलेश डोळे फाडून तिच्या योनीकडे पहात राहिला. ती त्याच्यासमोर उभी राहिली. निलेशचं हृदय धडधडत होतं. प्रांजलीने चटकन् त्याला मिठी मारली. त्याच्या ओठांची चुंबने घेवू लागली. त्याच्या छातीवर उरोज रगडू लागली. आता निलेशही निर्ढावला. त्याचे हात तिच्या नितंबावरून फिरू लागले. प्रांजलीने त्याची अंडरपॅन्ट काढली. बनियन त्याने काढला. त्याचं ताठ झालेलं हत्यार कुरवळत ती म्हणाली, ‘निलेश तू भलताच चेकाळला आहेस की... आता जास्त वेळ नाही. पंधरा-वीस मिनिटांत डॉक्टर येतील त्या आधी झटपट आपण आपलं काम उरकून घेऊ या...’ प्रांजली खाली बसली. तिने त्याचं हत्यार तोंडात घेवून चोखायला सुरुवात केली. मध्येच बाहेर काढून चाटू लागली. त्याचं हत्यार लाकडासारखं ताठ झालं होतं. काही वेळ हत्यार चोखल्यानंतर ती उताणी झोपली. मांड्या फाकवून त्याला योनी चाटण्याचा इशारा केला. चेकाळलेल्या निलेशने चटकन् तिच्या योनीवर ओठ टेकवले. तो तिची योनी चाटू लागला. योनीत जीभ घालून गुदगुल्या करू लागला. ‘आहं... निलेश... बसं झालं... आता खाली झोप तू... मी वरून करते...’ ती म्हणाली. निलेश उताणा झोपला. त्याचं हत्यार ताठ उभं राहिलं होतं. प्रांजली त्याच्यावर आली. त्याच्यावर बसून तिने त्याचं हत्यार योनीत सामावून घेतलं. तिच्या धगधगत्या योनीत हत्यार शिरताच तो चित्कारला. ती त्याच्यावर झुकली. त्याच्या तोंडात स्तन कोंबून वेगाने वर-खाली झेपावू लागली. निलेश तिचे दोन्ही स्तन आळी-पाळीने चोखू लागला. तिचे नितंब धरून तीही खालून दणके मारू लागला. दोघांची हालचाल वाढली. त्याचं हत्यार पचापच तिच्या योनीत आतबाहेर होत होतं. प्रांजली तर धपाधप त्याच्यावर आदळत होती. दोघांचाही उत्कट काळ जवळ आला आणि त्याने वीर्याची धार तिच्या योनीत सोडली. प्रांजलीही तृप्त झाली होती. ‘निलेश... कपडे घाल भराभर... डॉक्टर कधीही येतील. दुपारी आपण मनसोक्त करायचं... दीड-दोन तास मजा करू...’ असं म्हणत तिने कपडे घातले. त्यानेही कपडे घातले. थोड्याच वेळात डॉक्टर आले. डॉक्टर आत बसले होते. पेशंट नव्हते. त्यामुळे प्रांजली बाहेरच घुटमळत होती. ती त्याच्याकडे पाठ करून उभी असताना निलेश मागून तिला बिलगला. हात पुढे घेवून तो तिचे स्तन कचाकच दाबू लागला. प्रांजलीने विरोध केला नाही. तिने त्याचे हात छातीवर दाबून धरले. तोंड वळवून त्याच्या ओठांचे चुंबन घेतले. ‘ए वेड्या... असा अधीर होवू नकोस... जरा धीर धर. दुपारी हवं तसं कर... पण आता दूर हो पाहू.’ ती शांतपणे म्हणाली. निलेश दूर झाला. तो मनातून खूश होता. प्रांजलीने त्याला स्वर्गसुख दिले होते. प्रांजली तर एकदम खुशीत होती. कारण तिला हक्काचा ठोक्या सापडला होता.


Your email address will not be published. Required fields are marked *


No Comment found for this news



विशेष

VIEW ALL